Pies na medal...

...ale czy w ogóle taki istnieje?Który wszystko potrafi,nigdy się nie myli,nie popełnia dwa razy tych samych błędów,jest na każde skinienie opiekuna,bezbłędnie wykonuje wszelkie komendy,nawet na odległość i w atrakcyjnych dla niego warunkach?(np.suczki w cieczce,dużo psów w parku,nowe otoczenie).Czy mogę mieć psa na medal,jednocześnie nie wygrywając wystaw,nie uczestniczyć z nim w psich sportach,nie uczęszczac na profesjonalne kursy pod okiem fachowych trenerów?Otóż mogę.Ty też możesz.Wy też możecie.Wszyscy też mogą.Bo czy decydując się na psa liczyliśmy tylko (oczywiście na to też,ale chyba zaraz po psim przyjacielu) na zdobywanie pucharów na konkursach piękności i karierze sportowej?Czy przede wszystkim o tym,że w końcu będziemy mieć kompana,któremu nie przeszkadza że nie tak się ubieramy,nie tak się czeszemy czy nie tak wyglądamy,nie tak mieszkamy i żyjemy.Może za dużo oczekuję...champion w dogfrisbee,najładniejszy,najmądrzejszy i najbardziej rozpoznawany pies pod słońcem...a może wystarczy tylko miłość,prawdziwa,szczera miłość,piłeczkowanie i frisbowanie od czasu do czasu,pełna miska i ...święty spokój?

Z drugiej strony,jakby się nad tym zastanowić,to przecież jest wiele psów prowadzących akywny tryb życia,które to lubią-obedience sprawia im przyjemność,kochają zabawy frisbee,pokonywać tor przeszkód czy wędrować z opiekunami na dalekie piesze wycieczki.Znam wiele psów,które spełniają się w sporcie,lubią to,co robią i to,co wymyśla dla nich pomysłowy właściciel.Nie wiem,czy wolę grzać swój i Morusowy tyłek na kanapie,czy prowadzić aktywny tryb życia na pełen etat.Ale Fujciak wybrał za nas obojga :) .

Zdjęcia udostępnione dzięki Wiktorii  

  Chewy